Muzeum Echo Leśne w Druskiennikach.

Jeśli miałabym znaleźć trzy słowa określające Bałtyki, to byłyby to: las, cisza, natura. Ale najpierw zawsze LAS. Chyba nie tylko ja bym tak wybrała, bo 3,5 km od centrum Druskiennik w 1971r. otwarto Muzeum Echo Leśne, czyli Dom Lasu. Do tego wyjątkowego miejsce wiedzie prosta droga, oznakowana ścieżka, która jest naturalnym przedłużeniem głównej ulicy miasta – Ciurlionio, z tym samym adresem. Nawet jeśli dysponujemy samochodem, warto wybrać się pieszo, również z małymi dziećmi (a może przede wszystkim). Po drodze natrafimy na dużą ilość atrakcji. Niepoliczalne patyki, szyszki, pienioczki, igły, piaskowe ścieżki do rysowania.
muzeum Echo Leśne

Muzeum Echo Leśne – zwiedzanie.

Odwiedziny w muzeum można podzielić na dwie fazy: syntetyczną i relaksującą. Najlepiej zacząć od piętrowego budynku – tam też znajduje się kasa. W piętrowej willi, bo trudno ten okazały budynek nazwać chatą, umiejscowione są eksponaty leśnej fauny i flory. Dowiemy się wszystkiego o polowaniach, posłuchamy odgłosów lasu, jego drobiznę, poznamy narzędzia używane w leśnej pracy. Prawdziwą radością jest jednak spacer po ekspozycji zewnętrznej, gdzie porozstawiane są stare barcie, krasnoludki, świątki i ławki.
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
muzeum Echo Leśne
Litwa jest krajem o rzadkim zaludnieniu. Przy i tak niewielkiej ilości mieszkańców, duża część zdecydowała się poszukać szczęścia „na zachodzie”, więc natura jest tu zdecydowanie dominująca nad człowiekiem. Warto również pamiętać, iż Litwa była jednym z ostatnich krajów europejskich, który przyjął chrześcijaństwo, w dwóch ratach terytorialnych: 1387r. (Auksztota) i 1413r. (Żmudź). Litwini długo wierzyli w siłę natury, nie gromadzili się w świątyniach. Bogowie zamieszkiwali lasy, źródła i skały. Czczono drzewa i wyznawano kult ognia. Ofiarą dla bogów były płody ziemi: owoce, zboże oraz zwierzęta. Przywiązywano wielką wagę do amuletów, które chroniły i błogosławiły.

Mitologia Bałtycka.

Myślę, jako archeolog, iż jest to również dobra okazja do przybliżenia panteonu mitologii bałtyckiej.
PERKUN – najważniejszy z ważnych. Jego symbolem był dąb. Władał niebem i ogniem, patronował wojnom.
ŽEMYNA – żona Perkuna, córka Saule i Menaliusa. Północny odpowiednik Demeter, bogini Ziemi i płodności. Związana z kołem życia, odwiecznym cyklem narodzin. Poganie ku jej czci zakopywali na polu chleb upieczony z ostatniego zbioru zbóż, co miało zapewnić dobre plony w kolejnym roku.
SAULE – bogini Słońca. Wierzono, iż światło wylewała ona ze złotego dzbana. Patronka sierot i nieszczęśników. Żona boga Księżyca – Menuliasa.
LIAMA – bogini losu i przeznaczenia. Starsza kobieta, patronka ludzkiego życia, towarzysząca człowiekowi od chwili narodzin, aż do śmierci. Patronka ciężarnych. Jej świętym drzewem jest lipa,
MILDA – bogini miłości, przyjaźni, wolności i piękna (cóż za cudowna mieszanka). Przemierzała niebo w rydwanie ciągniętym przez białe gołębie.

Informacje praktyczne:

Adres: M.K. Ciurlionio 102 (adres biur, wejście do muzeum pod 116)
Czynne: od wtorku do niedzieli, w godz. 10-18

 

www.dmu.lt
  • Przepięknie! Uwielbiam spędzać czas na łonie natury!

  • To na Litwę powinnaś jeździć regularnie 🙂

  • Las, cisza i natura to jest właśnie to, co uwielbiam. 🙂

  • Spodobałoby Ci się tam zatem 🙂

  • Cudowne miejsce i już wiem że skradło by ono serce mojego synka.

  • Zdjęcia są tak przepiękne, że aż mam ochotę pojechać tam w tej chwili! 😉

  • Pięknie! Urlop na łonie natury to coś wspaniałego!

  • Bardzo dzieciom pasuje.

  • Jedź, warto!

  • Tam bardzo blisko natury, oddycha się.

  • Ile byśmy dali by znaleźć się teraz w pięknym sosonowym lesie :). Wschód Polski i tym bardziej Litwa jest przez nas jeszcze nieodkryte, ale wszystko przed nami.

  • Uwielbiam takiem miejsca spokój, „cisza” i możliwość totalnego odłączenia się od miejskiej rzeczywistości. 😉